HSP Consense Amsterdam

Mogelijke gevolgen.

Sommige HSP's krijgen een sterke behoefte zich terug te trekken en worden stil. Bedoeld wordt: niet alleen zo nu en dan op een (werk) kamertje, maar relatief veel ontvluchten uit het dagelijks leven. Ze zoeken liever de eenzaamheid dan gezelschap.

Anderen zijn juist heel erg bezig de omgeving naar hun 'hand te zetten' maar stuiten daarbij op weerstand. Ze willen een omgeving zo regelen, dat zij zich er ook in thuis kunnen voelen. Of ze cijferen zichzelf teveel weg opdat anderen het goed hebben. In het dagelijks leven of bvb. tijdens een feestje voelen ze zich heel erg verantwoordelijk voor een goed verloop van de gang van zaken. Hoe zwaar die last dan was, merken ze pas als het voorbij is en alles van ze afvalt. Dan komt de reactie.

Ook komt het vaak voor dat hooggevoelige mensen zich tot het uiterste aanpassen aan wat anderen van hen verwachten. Het worden stille en zachtaardige, soms verlegen mensen. Ze kunnen echter ook het gevoel krijgen en blijven houden dat ze zichzelf niet kunnen of mogen zijn. Dat kan subtiele ingeslikte wrok of frustratie opleveren.

Ze kunnen een schuldgevoel ontwikkelen, als ze er niet in slagen aan de (soms slechts veronderstelde) eisen van de omgeving te voldoen. Of ze schamen zich voor gevoelens, waarvan ze vinden dat ze ze niet zouden mogen hebben.

Meestal vinden ze het moeilijk hun grenzen te stellen en te bewaken.

Weer anderen, vaak jeugdigen, camoufleren hun onzekerheid met provocerend of macho gedrag en komen in conflict met ouders, leraren, enzovoorts. Ze verzetten zich of sluiten zich af.

Tenslotte zijn er hooggevoelige mensen die een harnas van afstand om zich heen (moeten) optrekken. Ze lijken dan koel, afstandelijk en uit de hoogte, ongenaakbaar soms. Dit, terwijl ze soms zoveel behoefte hebben aan warmte en relatie.

Veel hooggevoeligen worstelen een groot deel van hun leven met een moeilijk dilemma. Ze worden heen en weer geslingerd tussen de sterke behoefte aan stilte, rust en terugtrekken enerzijds en anderzijds de drang zich aan te passen aan de omgeving om de broodnodige goedkeuring, acceptatie en waardering te krijgen. Dat maakt moe, vaak ook eenzaam, onzeker en verdrietig.